بی اختیاری ادرار چیست و چگونه درمان می شود؟ – تک ناک


بیش از 33 میلیون نفر در ایالات متحده آمریکا روزانه بی اختیاری ادرار را تجربه می کنند. انواع مختلفی از بی اختیاری ادرار وجود دارد که افراد ممکن است آن را تجربه کنند.

به گزارش تکناک، در این مقاله آنچه باید در مورد این بیماری و نحوه درمان آن بدانید، آورده شده است.

چرا افراد دچار بی اختیاری ادرار می شوند؟

دلایل متعددی برای بی اختیاری ادرار وجود دارد. بی اختیاری ادرار به معنای هر گونه از دست دادن غیر عمدی ادرار است. افراد به دلایل زیادی بی اختیاری ادرار را تجربه می کنند، از جمله:

  • مثانه یا عضلات کف لگن ضعیف یا بیش فعال
  • برخی از بیماری ها، مانند ام اس، دیابت، یا بیماری پارکینسون که به اعصاب تنظیم کننده مثانه آسیب می رساند.
  • آرتروز که رفتن به دستشویی را دشوار می کند
  • افتادگی اندام لگن، که زمانی اتفاق می افتد که مثانه، رکتوم یا رحم شما از جای خود خارج شود.
  • غده پروستات ملتهب، بزرگ یا آسیب دیده در مردان

دکتر دیوید شین، متخصص زنان و زایمان و متخصص اورولوژی در بخش پزشکی لگن زنان و جراحی ترمیمی در بیمارستان‌های دانشگاهی در Chardon، گفت: بی اختیاری ادرار شامل دفع چند قطره یک بار در ماه تا چندین بار در روز است.

انواع بی اختیاری ادرار

مثانه شما ادرار را ذخیره می کند. زمانی که نیاز به ادرار دارید، عضلات مثانه سفت می شوند. این حرکت، ادرار را از مثانه خارج می کند و این کار را از طریق مجرای ادرار که لوله ای است که در پایین مثانه وصل شده است، انجام می دهد. برای خروج ادرار از بدن، عضلات اسفنکتر اطراف مجرای ادرار شل می شوند.

چندین نوع مختلف بی اختیاری ادرار ممکن است در این فرآیند اختلال ایجاد کند و باعث ادرار شود.

بی اختیاری ادرار استرسی (SUI)

هنگامی که مثانه شما در حین فعالیت بدنی، ادرار را خارج می کند، ممکن است شماSUI  را تجربه کنید. عضلات کف لگن شما که از مجرای ادرار حمایت می کنند و عضلات اسفنکتر که ترشح ادرار را کنترل می کنند، ضعیف می شوند.

هنگامی که آن عضلات ضعیف می شوند، فعالیت های روزمره که از عضلات شکم و لگن استفاده می کنند، مانند خندیدن، سرفه، ورزش و بلند کردن بدن، می توانند به مثانه شما فشار وارد کنند و باعث بی اختیاری ادرار شوند. حرکات ناگهانی نیز می تواند باعث بی اختیاری ادرار شود.

SUI در زنان شایع تر از مردان است. وقایعی مانند بارداری و زایمان می‌توانند عضلات کف لگن را که نقش کلیدی در هماهنگی ادرار دارند، ضعیف کنند.

زخم و درد نیز ممکن است بر توانایی عضلات شما برای انقباض و شل شدن همانطور که باید تأثیر بگذارد. SUI ناشی از بارداری می تواند در دوران بارداری یا پس از زایمان شروع شود.

بی اختیاری فوری

بی اختیاری فوری زمانی اتفاق می افتد که مشکلی در سیستم عصبی، عضلات کف لگن یا اعصاب لگن وجود دارد. در بی اختیاری فوری مثانه شما بدون اجازه شما ادرار را خالی می شود.

بی اختیاری فوری اغلب با مثانه بیش فعال (OAB) همراه است. OAP زمانی اتفاق می افتد که عضلات مثانه شما به طور غیرارادی منقبض شوند. علائم OAB عبارتند از:

  • 8 بار یا بیشتر در روز ادرار کنید
  • دو یا چند بار ادرار کردن در شب
  • نیاز ناگهانی و شدید به دفع فوری ادرار
  • بی اختیاری ادرار پس از یک میل شدید و ناگهانی برای ادرار کردن

اگر به موقع خود را به دستشویی برسانید، ممکن است هنگام رسیدن به آنجا زیاد ادرار نکنید. فوریت OAB می تواند حتی زمانی که ادرار زیادی در مثانه خود ندارید، شروع شود.

اختلالات خلقی مانند اضطراب، می تواند در بی اختیاری فوری و OAB نقش داشته باشد. بخشی از مغز که اضطراب را کنترل می کند، مثانه را نیز کنترل می کند و خلق و خو می تواند بر نیاز شما به ادرار کردن تأثیر بگذارد.

در یک مطالعه که در سال 2020 در مجله منتشر شد، محققان میزان بالای اضطراب و افسردگی را با بی اختیاری فوری مرتبط دانستند. محققان خاطرنشان کردند که افسردگی و بی اختیاری فوری، مسیرهای هورمونی و عصبی مشترک دارند.

بی اختیاری سرریز

بی اختیاری سرریز زمانی اتفاق می افتد که مثانه شما خالی نمی شود و باعث می شود ادرار بیش از حد در مثانه بماند. هنگامی که مثانه شما بیش از حد پر می شود، ممکن است مدام یا مکرر نیاز به ادرار را تجربه کنید.

بی اختیاری سرریز در میان مردان شایع تر است. تومورها، سنگ کلیه، دیابت و برخی داروها ممکن است باعث بی اختیاری سرریز شوند.

بی اختیاری عملکردی

بی‌اختیاری عملکردی زمانی اتفاق می‌افتد که فرد دچار ناتوانی جسمی یا ذهنی، مشکل در صحبت کردن یا مشکل دیگری باشد که او را از رسیدن سریع به دستشویی باز می‌دارد.

به عنوان مثال، اگر فردی مبتلا به آرتروز باشد، ممکن است در باز کردن به موقع دکمه های شلوار خود دچار مشکل شود. یا اگر فردی مبتلا به آلزایمر باشد، ممکن است متوجه نشود که نیاز به استفاده از دستشویی دارد.

بی اختیاری گذرا

یک وضعیت موقت مانند عفونت یا داروی جدید، باعث بی اختیاری گذرا می شود. هنگامی که عفونت فروکش کرد یا مصرف دارو را تمام کردید، بی اختیاری گذرا برطرف می شود.

بی اختیاری مختلط

بی اختیاری مختلط ترکیبی از بیش از یک نوع بیماری است. معمولا بی اختیاری مختلط ترکیبی از SUI و بی اختیاری فوری است. علائم یک نوع بی اختیاری ممکن است شدیدتر از نوع دیگر باشد.

علائم بی اختیاری ادرار

علائم به نوع بی اختیاری که تجربه می کنید بستگی دارد. اما به طور معمول، علائم بی اختیاری ادرار شامل موارد زیر است:

  • دفع ادرار در حین انجام فعالیت های روزانه مانند بلند کردن، خم شدن، سرفه کردن، ورزش کردن
  • عدم توانایی در نگه داشتن ادرار پس از یک میل ناگهانی و شدید برای ادرار کردن
  • دفع ادرار بدون هیچ هشدار یا اصراری
  • هنگام خواب تخت خود را خیس کنید
  • دفع ادرار هنگام رابطه جنسی

یکی دیگر از علائم بی اختیاری ادرار، زیاد ادرار کردن است؛ بیش از هفت بار در روز یا بیش از یک بار در شب.

عوامل خطرناک برای بی اختیاری ادرار

بی اختیاری ادرار می تواند به دلایل مختلفی رخ دهد. اما برخی عوامل می توانند خطر ابتلا به این شرایط را افزایش دهند، از جمله:

  • جنسیت: زنان بیشتر از مردان در معرض بی اختیاری ادرار هستند. بارداری، زایمان و یائسگی خطر ابتلا به این بیماری را افزایش می دهد. بارداری و زایمان بر عضلات نگهدارنده ادرار تأثیر می گذارد. با یائسگی، کاهش میزان هورمون استروژن ممکن است باعث بی اختیاری ادرار شود. برخی شواهد نشان می دهد که داشتن میزان پایین استروژن ممکن است مجرای ادرار را ضعیف کند.
  • سن: با افزایش سن، ماهیچه های مجاری ادراری ضعیف می شوند و نگه داشتن آن در ادرار سخت تر می شود. اگرچه بی اختیاری ادرار بخشی اجتناب ناپذیر از پیری نیست.
  • مشکلات پروستات: در مردان، بزرگ شدن پروستات که درست زیر مثانه قرار دارد و بالای مجرای ادرار را احاطه کرده است، می تواند منجر به بی اختیاری ادرار شود. بی اختیاری ادرار نیز می تواند از علائم سرطان پروستات باشد.
  • برخی بیماری ها: دیابت، چاقی و یبوست طولانی مدت می تواند خطر بی اختیاری ادرار را افزایش دهد. شرایطی که سیستم عصبی مرکزی را درگیر می کند، مانند ام اس، سکته مغزی یا بیماری پارکینسون، بر نحوه ارتباط مغز و مثانه تأثیر می گذارد و توانایی ادرار کردن صحیح را کاهش می دهد.
  • سیگار کشیدن: سیگار کشیدن مثانه را تحریک می کند و ممکن است باعث تکرر ادرار شود. همچنین می تواند باعث اسپاسم سرفه شود که می تواند منجر به نشت ادرار شود.

با این حال، افرادی که هیچ فاکتور خطری ندارند هم ممکن است بی اختیاری ادرار را تجربه کنند.

دکتر شین می گوید: تقریباً 70 درصد از بی اختیاری ادراری، ایدیوپاتیک است به این معنی که ما نمی دانیم چه چیزی باعث بروز آن در افراد کاملاً سالم می شود.

چه زمانی به پزشک مراجعه کنیم؟

متخصص زنان، اورولوژیست یا متخصص کف لگن می تواند به رفع بی اختیاری ادرار کمک کند.

علاوه بر تأثیری که بی اختیاری ادرار می تواند بر زندگی اجتماعی، کاری و شخصی شما داشته باشد، این وضعیت می تواند منجر به مشکلات پوستی مانند بثورات، عفونت ها و زخم ها، ناشی از مرطوب بودن مداوم پوست یا عفونت های مجاری ادراری (UTIs)  نیز شود.

البته اگر این مشکل بعضی اوقات برای شما رخ می دهد، احتمالا موضوع جدی نیست و برای شما مشکلی ایجاد نمی کند.

بی اختیاری ادرار چگونه تشخیص داده می شود؟

از چند روز قبل از قرار ملاقات، پزشک ممکن است از شما بخواهد که یک دفترچه یادداشت برای مثانه خود تهیه کنید. در آن دفترچه، میزان و زمان نوشیدن مایعات، زمان و میزان دفع ادرار و نشت ادرار را یادداشت خواهید کرد.

در طول قرار ملاقات، پزشک موارد زیر را انجام می دهد:

  • در مورد سابقه پزشکی و علائم شما می پرسد.
  • یک معاینه فیزیکی انجام می دهد که ممکن است شامل معاینه رکتوم نیز باشد. برای زنان، ممکن است معاینه لگن را نیز انجام دهند.
  • از شما می خواهد سرفه کنید یا یک کار ساده دیگر که می تواند باعث بی اختیاری ادرار شود، انجام دهید.

پزشک می تواند نوع بی اختیاری ادراری شما را تعیین کند. برای این کار او می تواند آزمایش های ساده زیر را انجام دهد:

  • آزمایشات ادرار
  • آزمایشات خون
  • تست های عملکرد مثانه
  • تست های تصویربرداری

نحوه درمان بی اختیاری ادرار

راه های زیادی برای درمان بی اختیاری ادرار وجود دارد، از جمله:

  • تغییرات سبک زندگی: فعالیت بدنی، سیگار نکشیدن و حفظ وزن سالم می تواند در این مورد کمک کننده باشد. همچنین نوشیدن مقدار مناسب مایعات در زمان مناسب مهم است. برخی از برنامه های موبایل به افراد مبتلا به OAB کمک می کنند مصرف مایعات را مدیریت کنند.
  • فیزیوتراپی کف لگن: کف لگن اساساً قسمت پایینی هسته بدن شما است. فیزیوتراپی کف لگن به آزادسازی، تقویت یا شل شدن عضلات شما بسته به قدرت آنها کمک می کند. متخصصان کف لگن از تکنیک‌هایی مانند تمرینات کگل، درمان گشادکننده، بیوفیدبک یا پوزیشن‌های یوگا برای کمک استفاده می‌کنند.
  • دارو: چندین دارو مثانه بیش فعال را آرام می کنند یا سیگنال های عصبی را که باعث تکرر ادرار و فوریت می شوند را مسدود می کنند. برخی از داروها می توانند غده پروستات را به منظور بهبود جریان ادرار در مردان کوچک کنند.
  • استفاده از دستگاه‌ها: دستگاه‌های بی‌اختیاری استرسی می‌توانند به تمرینات کف لگن کمک کنند تا مطمئن شوند که آنها را به درستی انجام می‌دهید. حسگرهای حرکتی متصل به یک برنامه، آن دستگاه ها را برای ارائه بازخورد و کمک به جداسازی عضلات کف لگن مجهز می کنند. برخی از دستگاه ها نقش مستقیمی در جلوگیری از نشتی دارند. به عنوان مثال، پساری وسیله ای نرم و پلاستیکی است که به واژن وارد می شود و به نگه داشتن مجرای ادرار برای کاهش نشت ادرار کمک می کند.
  • بوتاکس: تزریق بوتاکس در مثانه می تواند به شل شدن این ماهیچه کمک کند و در صورت داشتن بی اختیاری اضطراری، احتمال دفع ادرار را کاهش دهد. پزشکان معمولا بوتاکس را تنها پس از شکست سایر درمان ها تجویز می کنند.
  • تحریک الکتریکی عصب: این تکنیک با استفاده از پالس های خفیف الکتریسیته، رفلکس های مثانه را تغییر می دهد. این الکتریسیته اعصابی را که عضلات مثانه و اسفنکتر شما را کنترل می کنند، تحریک می کند.
  • جراحی اسلینگ: این یکی از رایج ترین جراحی ها برای بی اختیاری استرسی در بین زنان است. جراحی اسلینگ شامل قرار دادن نواری از مواد بین واژن و مجرای ادرار است. مردانی که دچار بی اختیاری استرسی هستند نیز می توانند جراحی اسلینگ انجام دهند.
  • جراحی ایمپلنت: این جراحی شامل کاشت یک اسفنکتر ادرار مصنوعی که یک حلقه کوچک پر از مایع در اطراف گردن مثانه است، می شود. آن حلقه، اسفنکتر ادرار را تا زمانی که نیاز به ادرار داشته باشید بسته نگه می دارد. شما یک دریچه زیر پوست خود فشار می دهید تا حلقه تخلیه شود، که به ادرار اجازه می دهد از مثانه شما خارج شود.

مسائل عملی، مانند تعهد زمانی و دسترسی به متخصصان، عاملی در انتخاب بهترین گزینه درمانی برای شما خواهد بود. همچنین درمان به موارد زیر نیز بستگی دارد:

  • نوع بی اختیاری
  • علائم شما چقدر آزاردهنده است
  • اهداف درمانی شما چیست؟
  • آنچه بیمه شما پوشش می دهد
  • به درمان تهاجمی نیاز دارید یا غیر تهاجمی

چگونه از بی اختیاری ادرار جلوگیری کنیم؟

همیشه نمی توانید از بی اختیاری ادرار جلوگیری کنید. اما مواردی وجود دارد که می توانید برای کاهش خطر انجام دهید، از جمله:

  • حفظ وزن سالم
  • انجام تمرینات کف لگن
  • اجتناب از محرک های مثانه مانند کافئین، الکل و غذاهای اسیدی
  • تلاش برای حفظ حرکات منظم روده، زیرا یبوست می تواند باعث بی اختیاری ادرار شود
  • سیگار نکشید یا اگر سیگار می کشید، آن را ترک کنید

اگر باردار هستید، پس از شش هفته پس از زایمان، بهتر است یک ارزیابی برای بررسی سلامت کف لگن با پزشک خود در نظر بگیرید. البته پس از زایمان هیچوقت برای انجام این کار دیر نیست.

Related Posts

دیدگاهتان را بنویسید